تاندونها بافتهای همبندی مقاومی هستند که عضلات را به استخوانها متصل میکنند و با انتقال نیروی عضله، باعث حرکت مفاصل میشوند. در جلوی ران، عضلهی چهارسر قرار دارد؛ عضلهای که انقباض آن موجب باز شدن مفصل زانو میشود.
تاندون چهارسر ابتدا به استخوان کشکک (پاتلا) متصل است و سپس از طریق تاندون پاتلا، کشکک را به استخوان ساق پا وصل میکند. این مسیر اتصال امکان انتقال نیروی چهارسر به ساق پا را فراهم میکند. هنگامی که تاندون بین کشکک و استخوان ساق پا دچار التهاب شود، وضعیت «تاندونیت پاتلا» یا التهاب تاندون کشکک ایجاد میشود. این التهاب میتواند در اثر آسیبهای ناگهانی یا آسیبهای ریز و مکرر در طول زمان رخ دهد.
فعالیتهایی که نیاز به استفاده مداوم از مفصل زانو دارند—مانند پریدن در بسکتبال، دویدن طولانیمدت یا تمرینات تکراری—بهتدریج باعث ایجاد آسیبهای کوچک و مداوم شده و زمینهساز تاندونیت میشوند.
درد ناشی از تاندونیت پاتلا معمولاً دقیقاً در زیر کشکک و جلوی ساق پا احساس میشود. این درد به نواحی بالاتر یا پایینتر انتشار نمییابد و با فشار دادن ناحیه زیر کشکک افزایش پیدا میکند. درد این مشکل معمولاً با گرما کاهش مییابد و با فعالیتهایی مانند بالا رفتن از پلهها تشدید میشود.
تشخیص بیماری بر پایهی معاینه فیزیکی و شرح حال دقیق بیمار است. در صورت نیاز به بررسی بیشتر، از روشهای تصویربرداری مانند MRI برای تأیید و ارزیابی شدت التهاب استفاده میشود.
در مرحلهی نخست درمان، بیمار باید فعالیتهای تشدیدکننده درد و وابسته به تکرار حرکات زانو را محدود کند.
درمان دارویی شامل مصرف داروهای ضدالتهابی غیراستروئیدی (NSAIDs) و مسکنها به صورت خوراکی است.
در موارد شدیدتر و با هدایت تصویربرداری، تزریق مستقیم دارو به داخل تاندون (شامل داروهای بیحسی و ضدالتهاب) انجام میشود که اثربخشی بسیار بالایی در تسکین درد و کاهش التهاب دارد.
پس از بهبودی، رعایت نکات پیشگیرانه مانند پرهیز از فعالیتهای پرفشار و تکراری بدون آمادگی کافی، به جلوگیری از عود مجدد التهاب تاندون کمک شایانی میکند.
