کمردرد یکی از شایعترین مشکلات جسمی است که افراد در سنین مختلف آن را تجربه میکنند. بسیاری از افراد مبتلا به کمردرد، علاوه بر درد جسمانی، از مشکلاتی مانند افسردگی و اضطراب نیز رنج میبرند. این مسئله نشان میدهد که کمردرد تنها یک مشکل فیزیکی ساده نیست و میتواند ابعاد روانی و عصبی نیز داشته باشد.
کمردرد ممکن است بهصورت ناگهانی شروع شود یا بهتدریج و در طول زمان شدت پیدا کند. از نظر بالینی، کمردرد به انواع حاد (کوتاهمدت)، مزمن و درد عصبی تقسیم میشود که هرکدام علت و روش درمان متفاوتی دارند.
بله، بین وضعیت روانی فرد و تجربه درد جسمانی ارتباط مستقیمی وجود دارد. انسان دارای سه بُعد اصلی است:
بُعد جسمی، بُعد اجتماعی و بُعد روانی. این سه بُعد بهطور مداوم بر یکدیگر تأثیر میگذارند.
برای مثال، فردی که دچار اضطراب یا افسردگی است، ممکن است دردهای جسمانی شدیدتری را تجربه کند یا نسبت به درد حساستر باشد. از سوی دیگر، درد مزمن نیز میتواند باعث تشدید افسردگی، اختلال خواب و کاهش کیفیت زندگی شود.
درد عصبی (نوروپاتیک) نوعی درد است که به دلیل آسیب یا اختلال در عملکرد اعصاب ایجاد میشود. در بسیاری از موارد درد عصبی، نشانهای از آسیب فعال یا قابل مشاهده در بافتها وجود ندارد، اما فرد همچنان درد شدیدی را احساس میکند.
در این شرایط، اعصاب آسیبدیده پیامهای درد را حتی بدون وجود آسیب جدید به مغز ارسال میکنند. به همین دلیل، درد عصبی با دردهای اسکلتی-عضلانی تفاوت اساسی دارد.
افراد مبتلا به درد عصبی ممکن است احساسات زیر را تجربه کنند:
درد سوزشی یا تیرکشنده
درد شدید یا تیز
احساس شوک الکتریکی
گزگز، مورمور یا بیحسی
احساس سرما یا ضعف در اندامها
این درد ممکن است در مسیر عصب، از ستون فقرات به پاها یا دستها انتشار پیدا کند.
تشخیص صحیح درد عصبی اهمیت زیادی دارد، زیرا روشهای درمان آن با سایر انواع کمردرد متفاوت است. برای مثال، داروهای رایج مانند مسکنهای معمولی یا داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی (NSAIDs) اغلب در تسکین درد عصبی مؤثر نیستند.
درمان درد عصبی معمولاً شامل داروهای تخصصی، تزریقات بلوک عصبی و سایر روشهای مداخلهای درد مزمن است که باید تحت نظر پزشک انجام شود.
