پاتریک وال (Patrick David Wall) یک عصبشناس برجستهی بریتانیایی بود که نقش مهمی در درک علمی درد داشت. او در 25 آوریل 1925 در انگلستان متولد شد و در 8 اوت 2001 درگذشت. تحقیقات وال باعث شد نگاه دانشمندان به درد تغییر کند.
او بیشتر به خاطر تئوری کنترل دروازهای درد شناخته میشود. این نظریه را با همکاری رونالد ملزاک ارائه داد. امروزه این تئوری یکی از مهمترین دستاوردهای علم دردشناسی محسوب میشود.
پاتریک وال تحصیلات پزشکی خود را در دانشگاه آکسفورد آغاز کرد. پس از آن به دانشگاه هاروارد رفت و به پژوهش و تدریس پرداخت. او در ادامه در دانشگاههای معتبری مانند MIT، دانشگاه لندن و دانشگاه کالیفرنیا در سانفرانسیسکو فعالیت داشت.
تمرکز اصلی وال بر عصبشناسی بود. بهویژه روی نحوهی ایجاد و انتقال درد در بدن تحقیق میکرد.
این نظریه در سال 1965 توسط وال و ملزاک مطرح شد. طبق این دیدگاه، پیامهای درد قبل از رسیدن به مغز از مسیرهایی در نخاع عبور میکنند. این مسیرها مانند «دروازه» عمل میکنند.
این دروازهها میتوانند باز یا بسته شوند. به همین دلیل، شدت درد همیشه یکسان نیست. عواملی مانند پیامهای عصبی دیگر، توجه فرد و وضعیت روانی او میتوانند روی این دروازهها اثر بگذارند.
پیش از این نظریه، درد یک فرآیند ساده در نظر گرفته میشد. تصور میشد پیام درد بهصورت مستقیم به مغز منتقل میشود. اما تئوری کنترل دروازهای نشان داد که این فرآیند پیچیدهتر است.
در نتیجه، روشهای جدیدی برای کنترل درد به وجود آمد. برای مثال میتوان به تحریک الکتریکی عصب از طریق پوست (TENS) اشاره کرد. این روشها بیشتر غیر دارویی هستند و هنوز هم استفاده میشوند.
پاتریک وال مقالات و کتابهای زیادی منتشر کرد. یکی از معروفترین آثار او کتاب «درد» (Pain) است که با همکاری رونالد ملزاک نوشته شد. این کتاب یک منبع مهم در زمینهی درد به شمار میرود.
او همچنین روی دردهای مزمن و نوروپاتی تحقیق کرد. وال نشان داد که تغییرات در سیستم عصبی میتوانند باعث دردهای طولانیمدت شوند. این یافتهها به توسعهی درمانهای جدید کمک کرد.
پاتریک وال در طول فعالیت علمی خود جوایز معتبری دریافت کرد. یکی از مهمترین آنها جایزه آلبرت لاسکر بود. این جوایز نشاندهندهی تأثیر عمیق او بر علم پزشکی است.
تا زمان مرگش در سال 2001، وال بهعنوان یکی از پیشگامان علم دردشناسی شناخته میشد. میراث او هنوز هم در درمان بیماران مبتلا به دردهای مزمن دیده میشود.
